Starość to wyzwanie. Szczególnie kiedy przychodzi nam podjąć opiekę nad naszymi chorymi rodzicami. Pytanie więc, czy obowiązkiem dziecka jest osobista opieka nad chorym, która trwa aż do końca?
W Mądrości Syracha czytamy: a jeśli by [ojciec] nawet rozum stracił, miej wyrozumiałość i dalej kto porzuca ojca swego, jest jak bluźnierca (Syr 3).
Czy w kontekście tych słów decyzja o skorzystaniu z pomocy specjalistycznych ośrodków, takich jak Domy Pogodnej Starości, to pójście na łatwiznę? Gdzie wreszcie leży granica prawa do rozwoju samego siebie i życia własnym życiem?
Zapraszamy do debatowania nad problemem, który albo już nas dotyczy, albo będzie dotyczył w przyszłości.
Link do wydarzenia na Facebooku znajdziesz tutaj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz